பண்டைத் தமிழரின் கவி மரபு வியப்புக்குரியது.
ஆடவர்க்கு இணையாக மகளிரும் யாப்பிலக்கணம் அறிந்திருந்தனர் என்பதற்குச் சங்கப்
பாக்களைப் பாடியுள்ள பெண்பாற் புலவர்களே சான்றாக அமைவர். மேலும் சமூகத்தில்
வாழ்ந்த பல்வகைத் தொழில் செய்தாரும் பாங்குற பாவியற்றும் ஆற்றல் பெற்றிருந்தனர்.
மருத்துவன் இளநாகனார், கூலவாணிகன் சீத்தலைச் சாத்தனார், கணியன் பூங்குன்றனார்
ஆகியோரைக் குறிப்பிட்டுச் சொல்லலாம்.
அப்படி அவர்கள் இயற்றிய பாவகைகளில்
ஒன்று சித்திரக் கவி என்பதாகும். சித்திரக் கவிகளை இயற்றுவதற்கு மட்டுமல்ல இத்தகு
பாக்களைப் படிப்பதற்கும் தனித்திறன் வேண்டும்.
பாம்புகள் பிணைந்து நிற்பதாகப் படம்
வரைந்து அவற்றின் மீது கவிதை வரியை அமைத்தார்கள். இதற்கு நாக பந்தம் என்று பெயர்.
இறைவன் உலாவரும் தேர் போன்ற படத்தில் பா அமைத்து இரதபந்தம் என்று அழைத்தார்கள்.
இப்படி இச் சித்திரக் கவி பலவகைப்படும்.
சென்ற நூற்றாண்டுவரை இச்
சித்திரக் கவிமரபு தமிழ்நாட்டில் பரவலாக இருந்தது. இப்போது அத்தி பூத்தாற்போல்
சிலரே முயல்கின்றனர். இவ்வகைக் கவிதைகளைப் படித்துப் பாராட்டுவோரும் இல்லை.
கொள்வோர் இல்லையேல் கொடுப்போரும் இல்லாமல் போவர் என்பது உண்மை.
நான் கடந்த ஒரு மாதமாக என் தூக்கத்தைத்
தொலைத்துவிட்டுப் பல சித்திரக் கவிகளை இயற்றினேன். அவற்றில் சிலவற்றை வலைப்பூ
வாசகரிடையே அரங்கேற்றுவதில் மகிழ்ச்சி அடைகிறேன்.


